Het lijkt wel of er na iedere persconferentie een stukje van mijn vlotje afgebroken wordt. Vragend kijkt ze me aan. Een jonge vrouw, moeder van twee kinderen. Vermoeid kijkt ze me aan. Ik vraag haar wat haar vlot nog drijvende houdt? Ik zou het niet weten, ik ga bijna kopje onder. Wat heb je nodig om je vlot wat groter te maken zodat het blijft drijven dan? Vraag ik haar.

Nou voorheen ging ik met vrienden lunchen of wat drinken, dat kan nu niet. Kijk eens wat er wél mogelijk is, wat zou er wel kunnen binnen de regels van deze Corona-lockdown, nodig ik haar uit. Langzaam lukt het haar om net even anders te denken, haar hulpbronnen aan te spreken zodat ze weer verder kan.